Po śmierci przyjaciółki Anna przez dziesięć lat obsesyjnie odtwarza jej dom w skali 1:3 dla marionetki noszącej to samo imię. Gdy się poznały, Yo miała 73 lata, a Anna zaledwie 24 – mimo różnicy wieku połączyła je głęboka więź, która z czasem stała się fundamentem ich relacji. Tworząc miniaturową przestrzeń, Anna buduje świat, w którym historie mogą trwać, a ich bliskość nadal się rozwija. Film splata intymną rzeczywistość ostatniego roku życia Yo z twórczą reinterpretacją jej dramatycznych doświadczeń. Yo żyła na własnych zasadach, podważając społeczne oczekiwania wobec seksualności, macierzyństwa, starzenia się i śmierci. Zacierając granice pamięci, czasu i wyobraźni, film ukazuje siłę artystycznej kreacji jako sposobu przeżywania i dzielenia się żałobą oraz miłością.
